
Bachanalia Fantastyczne
Copernicon
Cyber Falkon
Horyzonty Wyobraźni
Inne Sfery 2010
Mantikora VI
Nagroda Literacka im. Jerzego Żuławskiego
Nawikon
Orodlin
Pływ RPG
Pola Chwały
Projekt Dziedzictwo
Robotica RPG
StarForce 2010
VIS ARCANA
ZSzeF 2010
Wydawnictwo Egmont Polska i Serwis Paradoks zapraszają do wzięcia udziału w konkursie "Krzyk ludu".więcej...
Anime Dream
Arena Horror
BioWorld
Cinema City
Copernicus Corporation
Creatio Fantastica
DC MULTIVERSE
Dom Wydawniczy REBIS
Dragon Age
EGMONT Polska
Fantasy Komiks
Golden Storm Film
Hanami
KZ
LSF "Cytadela Syriusza"
MMORPG Kroniki Fallathanu
Najmita
Orodlin
OUTPOST
Pod Grzechoczącymi Kośćmi
QFANT
RedDragon - gra online
Santic.pl
SKMFiGF Grimuar
THE OUTER RIM
Trek.pl
Wydawnictwo Akapit-Press
Wydawnictwo Fabryka Słów
Wydawnictwo Initium
Wydawnictwo Jaguar
Wydawnictwo Kuźnia Gier
Wydawnictwo Mag
Wydawnictwo Portal
Wydawnictwo Prószyński i S-ka
Wydawnictwo Red Horse
Wydawnictwo Runa
Wydawnictwo Solaris
Wydawnictwo Supernowa
Bez względu na to, czy fascynuje was antyczna Japonia - magiczny Kraj Kwitnącej Wiśni, romanse, spiski, walki o władze czy po prostu dobra historia kryminalna, wszystko to znajdziecie w serii „Opowieści rodu Otori". Do tej pory w serii ukazały się:
„Po słowiczej podłodze"
„Na posłaniu z trawy"
„W blasku księżyca"
„Krzyk czapli"
Lian Hearn to pseudonim artystyczny angielskiej pisarki. Urodzona w 1942 roku, ukończyła studia na Uniwersytecie w Oxfordzie. Choć zaistniała dzięki historiom fantastycznym, to sławę przyniosła jej saga osadzona w ukochanej przez nią Japonii. Lata studiowania kultury, historii i sztuki zaowocowały niecodzienną magiczną opowieścią. Warto wspomnieć, że Hearn jest nawiązaniem do japońskiego słowa oznaczającego czaplę - godło klanu Otori.
W powieściach widać niezwykłą dbałość o szczegóły - stroje, rytuały, wystrój domostw czy też życie codzienne. Lian Hearn, jak sama przyznała w jednym z wywiadów, wielokrotnie konsultowała się z japońskimi znawcami tematu. Pragnę w tym miejscu zaznaczyć, że opisy nie są nużące, nie przytłaczają czytelnika, lecz sprawnie wplecione w fabułę nadają niesamowitej realności powieści, która zdaje się wysączać z kart, otwierając tajemniczą furtkę przeszłości.
We wspomnianych już realiach antycznej Japonii osadzono parę głównych bohaterów: Otori Takeo i Kadae. Ich losy, pozornie różne, splotą się w pewnym momencie, nim jednak będziemy świadkami przecięcia się ich ścieżek, poznamy i zrozumiemy bohaterów. Każda z tych postaci nakreślona jest w niezwykle szczegółowy sposób. Oczywiście nie są to jedyne istotne postacie, jednakże wymienienie wszystkich wraz ze wspomnieniem ich roli w opowieści może zdecydowanie popsuć przyjemność poznawania tej historii. To jedna z tych książek, o których treści im mniej się napisze, tym lepiej. Doskonale ułożona fabuła ukazuje zasady, jakie panowały w Kraju Kwitnącej Wiśni, jak wyglądała hierarchia społeczna i rola poszczególnych kast. Bardzo szczegółowo ujęto tu pozycje, jakie mogła osiągnąć płeć piękna - choć był to męski świat, to kobiety nie zawsze były bezbronne - niektóre z nich, o odpowiednim pochodzeniu oraz sile woli i walki były w stanie osiągnąć o wiele więcej niż pozycję żony i matki.
Tytuł pierwszego tomu swoją nazwą nawiązuje do specjalnej podłogi - wygładzone, lśniące cedrowe deski układa się w taki sposób, by nawet przy najmniejszym nacisku wydawały z siebie dźwięk - przypominający śpiew japońskiego słowika. Podłoga taka spełniała istotne zadanie - ostrzegała gospodarza przed wizytą nieproszonych gości. Tylko najlepsi Ninja potrafili poruszać się po niej bezszelestnie.
Choć Takeo nie jest Ninja, postara się opanować zarówno trudną sztukę walki na miecze, jak również sposób, by poruszać się cicho po słowiczej podłodze. Te umiejętności mogą okazać się niezbędne do przeżycia, bo (jak sugeruje tytuł), nieproszonych gości może być sporo - ktoś bowiem będzie chciał pozbyć się Pana Otori.
Osobiście uważam, że ten tom, choć łączy elementy żeńskie i męskie, to pisany jest w dość „surowy" męski sposób.
W drugim tomie autorka skupiła się na postaci Kadae. Jest ona bowiem najstarszą córką wojownika, a co za tym idzie, powinna zadbać o siostry, a także upomnieć się o należne dziedzictwo. Będzie to niezwykle trudne zadanie dla kobiety w męskim świecie. W dodatku jej niezwykła uroda stanie się przekleństwem, co doprowadzi do tragedii. Rozbudzanie pożądania w męskich sercach nie jest bezpieczne, zwłaszcza dla niezamężnej dziewczyny, która nie posiada brata mogącego ją ochronić.
Ta część jest pisana w kobiecy sposób, z uwzględnieniem delikatności i siły, jaka towarzyszy Kadae.
Trzeci tom to głównie wspólna walka Takeo i Kadae, nie tylko o siebie, ale o pokój w Trzech Krainach. Zakusy wojowników, ambicje władców, pragnienie i pożądanie arystokratów to motywy przewodnie i główne cele książki, jednak szczegółów konkretnych zdarzeń nie zdradzę.
Akcja „Krzyku Czapli" toczy się piętnaście lat po zakończeniu wydarzeń z poprzedniej części. Nad klanem ponownie zbiorą się czarne chmury, dziedzictwo Otorich zostanie zagrożone. Jednakże na plan główny wysuną się nowe postacie, wszakże powieść jest o rodzie.
Piąta część cyklu prawdopodobnie ukaże się w przyszłym roku.
Saga Otori jest dopracowana, także pod względem geograficznym, książki zawierają mapki, a opisy przyrody spójne są z ukształtowaniem terenu w antycznej Japonii. W każdej chwili można sięgnąć po atlas i odnaleźć na mapie opisywane miejsca. Mniej dociekliwi mogą prześledzić akcję na załączonej mapce, co uświadomi, jak trudną drogę przyjdzie pokonać bohaterom.
Jeżeli miałabym do czegoś porównywać tą serię, to umieściłabym ją pomiędzy „Shogunem", „Wyznaniami Gejszy", a powieściami Lisy See. Styl powieści jest elastyczny - gdy pojawia się Takeo lub też inni mężczyźni, zmienia się na typowo męski: honor i dbanie o dobro ogółu staje się priorytetem. Gdy zaś śledzimy losy Kadae, autorka pisze w bardziej subtelny, delikatny i kobiecy sposób. Jest to niesamowicie płynne przejście, dzięki czemu czytelnik może wczuć się zarówno w role wojownika, jak i wojowniczki.
Podsumowując gorąco polecam Sagę Rodu Otori nie tylko ze względu na walory kulturowe, historyczne i literackie, ale także dlatego, że jest to piękna historia o miłości, honorze i pokonywaniu przeszkód.
Tytuł: Po słowiczej podłodze (okładka miękka)
Autor: Lian Hearn
Tytuł oryginału: Accros the Nightingale Floor
Tłumaczenie: Barbara Kopeć-Umiastowska
Wydawnictwo: WAB , 2003
Seria: Opowieści rodu Otori
ISBN: 83-89291-54-1
Liczba stron: 368
Wymiary: 125 x 195 mm
Wydanie:1
Tytuł: Na posłaniu z trawy (okładka miękka)
Autor: Lian Hearn
Tytuł oryginału: Grass for His Pillow
Tłumaczenie: Barbara Kopeć-Umiastowska
Wydawnictwo: WAB , Listopad 2004
Seria: Opowieści rodu Otori
ISBN: 83-7414-029-1
Liczba stron: 372
Wymiary: 140 x 205 mm
Wydanie:1
Tytuł: W blasku księżyca (okładka miękka)
Autor: Lian Hearn
Tytuł oryginału: Brillance of the Moon
Tłumaczenie: Barbara Kopeć-Umiastowska
Wydawnictwo: WAB , Listopad 2005
Seria: Opowieści rodu Otori
ISBN: 83-7414-133-6
Liczba stron: 435
Wymiary: 145 x 205 mm
Tytuł: Krzyk czapli (oprawa miękka)
Autor: Lian Hearn
Tytuł oryginału: The Harsh Cry
Tłumaczenie: Dominika Cieśla-Szymańska
Wydawnictwo: WAB , Listopad 2007
Seria: Opowieści rodu Otori
ISBN: 978-83-7414-235-9
Liczba stron: 560
Wymiary: 145 x 205 mm
NIE KADAE, LECZ KAEDE. a dlaczego nie shirakawa kaede? może autorka recenzji chciała pośrednio zaznaczyć, że wkrótce te dwie postaci połączy wspólne nazwisko;)
Głowna bohaterka nie miała na imię Kadae, a KAEDE.
Pozdrawiam
'(..) Czytelnik napotka w mej opowieści ślady japońskich zwyczajów i tradycji, a także rozpozna typowe dla Japonii krajobrazy i pory roku. Słowicze podłogi (...) istnieją naprawdę(..)w Kioto' cyt. z 'Słowiczej Podłogi'
W jednym z wywiadów L. Hearn powiedziała, że nie chciała by losy fikcyjnych bohaterów uznano za prawdziwe i historyczne, dlatego też zmieniła nazwę krainy, jednakże wszystkie opisy, zachowania, kastowość etc. wzięła z feudalnej Japonii. Dlatego też pozwoliłam sobie na takie porównanie. Zresztą większość miejsc z książki da się odnaleźć w oryginale. Jeżeli wprowadziłam Cię w błąd to przepraszam, na przyszłość postaram się być bardziej precyzyjna.
- co prawda czytałum tylko piewszą część, ale była tam mapka, z której wyraźnie wynikało, że NIE jest to Japonia, lecz jakiś fikcyjny ląd. W następnych tomach się zmieniło?

