„Resurrection Man: Kwantowa Karma” - recenzja
Dodane: 16-11-2026 22:25 ()
W ostatnich latach Ram V wyrósł na jednego z najciekawszych scenarzystów współczesnego komiksu. Niezależnie od tego, czy pisze historie grozy, fantastykę naukową, czy opowieści superbohaterskie, niemal zawsze stara się spojrzeć na gatunkowe klisze z nieco innej perspektywy. Nie inaczej jest w przypadku recenzowanego komiksu, sześcioczęściowej miniserii wydanej przez DC Black Label. Autor bierze na warsztat bohatera, który nigdy nie należał do pierwszej ligi uniwersum DC, i zamienia jego historię w pełną filozoficznych pytań opowieść o życiu, śmierci i konsekwencjach naszych wyborów.
Dla osób niezaznajomionych z postacią krótkie przypomnienie. Mitch Shelley, znany jako Resurrection Man, posiada niezwykłą zdolność. Za każdym razem, gdy umiera, wraca do życia z nową supermocą. Sam pomysł jest na tyle absurdalny i komiksowy, że przez lata pozwalał twórcom budować coraz bardziej szalone historie. Ram V interesuje jednak nie tyle potencjał widowiskowy tej zdolności, ile jej psychologiczne konsekwencje. Co dzieje się z człowiekiem, który przeżył setki śmierci? Jak wygląda świat z perspektywy kogoś, kto nie może umrzeć na dobre? Początek historii jest zaskakująco spokojny. Mitch dożywa późnej starości, otoczony rodziną i wspomnieniami. Można odnieść wrażenie, że wreszcie odnalazł upragniony spokój. Problem w tym, że dla Resurrection Mana śmierć nigdy nie jest końcem. Kolejne odrodzenie rozpoczyna podróż, która szybko wykracza poza granice „zwykłej” przygody i zmienia się w metafizyczną wyprawę przez czas, pamięć oraz różne poziomy rzeczywistości.
Największą zaletą scenariusza jest jego atmosfera. Autor od początku buduje poczucie niepewności. Czytelnik, podobnie jak główny bohater, stopniowo odkrywa, że za jego nieśmiertelnością kryje się znacznie większa tajemnica. Historia często wymyka się prostym interpretacjom. Wątki związane z naturą czasu, przeznaczeniem i karmą mieszają się z elementami horroru oraz science fiction. Chwilami można odnieść wrażenie, że obcuje się bardziej z filozoficzną przypowieścią niż klasycznym komiksem.
W tej warstwie historia przywołuje skojarzenia z prozą Harlana Ellisona. Nie chodzi wyłącznie o obecność konceptów rodem z fantastyki naukowej, ale o specyficzny sposób opowiadania o człowieku skonfrontowanym z czymś całkowicie niepojętym. Podobnie jak w wielu tekstach autora Nie mam ust, a muszę krzyczeć czy Dryfując między wysepkami Langerhansa..., kosmiczna skala wydarzeń służy tutaj przede wszystkim zadawaniu pytań o naturę człowieczeństwa, pamięci i cierpienia. Mitch Shelley przypomina momentami bohaterów Ellisona: zagubionych w rzeczywistości, której zasad nie są w stanie do końca zrozumieć, a jednocześnie zmuszonych do ponoszenia konsekwencji własnych decyzji oraz błędów ludzkości. Również sposób budowania grozy wydaje się bliski tradycji reprezentowanej przez amerykańskiego pisarza. W „Kwantowej Karmie” najstraszniejsze nie są widowiskowe zagrożenia dla wszechświata, lecz świadomość, że źródłem katastrofy pozostaje człowiek. Ram V, podobnie jak Ellison przed dekadami, sugeruje, że kosmos może być obojętny, ale ludzie potrafią stworzyć własne piekło, którego skutki rozchodzą się daleko poza granice czasu i przestrzeni.
Nie oznacza to jednak, że narracja jest zawsze idealnie czytelna. Komiks wymaga od odbiorcy skupienia. Niektóre sekwencje zostały zbudowane bardziej na emocjach i symbolice niż na jasnym prowadzeniu fabuły. Czasami taka strategia działa znakomicie, innym razem można poczuć lekką dezorientację. Na szczęście nawet wtedy historia nie traci emocjonalnego rdzenia, którym pozostaje zmęczony własną nieśmiertelnością Mitch.
Istotnym elementem opowieści są także fragmenty sięgające do wydarzeń z czasów II wojny światowej. To właśnie tam znajdują się korzenie zagrożenia, z którym musi zmierzyć się bohater. Ram V umiejętnie pokazuje, że największe potwory nie zawsze rodzą się z kosmicznych sił czy nadnaturalnych klątw. Czasem ich źródłem jest zwyczajna ludzka brutalność. Dzięki temu historia zyskuje dodatkową warstwę znaczeniową i nie ogranicza się wyłącznie do widowiskowej walki o losy wszechświata.
Równie ważną rolę odgrywa oprawa graficzna. To właśnie ona sprawia, że wydawnictwo wyróżnia się na tle większości współczesnych komiksów od DC. Anand RK po raz kolejny udowadnia, że należy do najbardziej oryginalnych artystów działających obecnie w branży. Jego plansze przypominają momentami surrealistyczne obrazy bardziej niż klasyczny komiks superbohaterski. Rzeczywistość nieustannie się rozpada, przeobraża i odradza, dokładnie tak jak główny bohater. Artysta znakomicie radzi sobie z wizualizowaniem abstrakcyjnych koncepcji związanych z czasem, pamięcią czy śmiercią. Zamiast tłumaczyć wszystko słowami, pozwala obrazom mówić za siebie. Tam, gdzie pojawia się Mike Perkins, komiks nabiera bardziej realistycznego i mrocznego charakteru. Jego kreska wnosi ciężar oraz fizyczność, które świetnie kontrastują z onirycznym stylem RK. Dzięki temu całość zyskuje odpowiednią różnorodność wizualną, nie tracąc przy tym spójności.
Osobne pochwały należą się Mike'owi Spicerowi. Jego kolory nie tylko podkreślają urodę ilustracji, ale wręcz współtworzą opowieść. Przejścia między ciepłymi, nostalgicznymi tonami a zimnymi kosmicznymi barwami skutecznie budują nastrój kolejnych rozdziałów. Szczególnie dobrze wypadają sceny najbardziej surrealistyczne, gdzie kolor staje się narzędziem prowadzącym czytelnika przez często bardzo skomplikowane kompozycje.
Największym atutem recenzowanego tytułu jest jednak to, że pod całym tym kosmicznym rozmachem wciąż kryje się historia o człowieku. O kimś, kto widział już niemal wszystko i mimo to nadal próbuje odnaleźć sens własnego istnienia. W czasach, gdy wiele komiksowych wydarzeń opiera się na coraz większych stawkach i kolejnych zagrożeniach dla multiwersum, takie podejście okazuje się zaskakująco odświeżające. Warto też docenić, że autor nie próbuje udzielać łatwych odpowiedzi. Pytania o sens śmierci, nieśmiertelności, przeznaczenia czy odpowiedzialności pozostają otwarte. Dzięki temu komiks zostaje z czytelnikiem na długo po zakończeniu lektury. To jedna z tych historii, do których chce się wrócić nie po to, by ponownie śledzić fabułę, lecz by szukać nowych znaczeń ukrytych między kadrami. Nie jest to lektura dla każdego. Osoby oczekujące dynamicznej rozrywki mogą odbić się od jej filozoficznego charakteru i momentami niejednoznacznej narracji. Ci jednak, którzy lubią komiksy eksperymentujące z formą i treścią, znajdą tutaj wiele powodów do zachwytu.
Podsumowując, to jeden z najciekawszych tytułów wydanych ostatnio pod szyldem DC Black Label. Ambitny, momentami trudny, lecz jednocześnie imponujący rozmachem i wizją. To również dowód na to, że nawet postać pozostająca od lat na drugim planie może stać się bohaterem opowieści, która zostaje w pamięci na długo po odłożeniu albumu na półkę.
Tytuł: Resurrection Man Kwantowa Karma
- Scenariusz: Ram V
- Rysunki: Anand Rk, Jackson "Butch" Guice, Mike Perkins
- Kolor Mike Spicer
- Tłumaczenie: Jacek Żuławnik
- Data wydania: 14.10.2026 r.
- Wydawnictwo: Egmont
- Druk: kolorowy
- Oprawa: twarda
- Format: 170x260 mm
- Stron: 152
- Cena: 79,99 zł
Dziękujemy wydawnictwu Egmont za udostępnienie egzemplarza do recenzji.
comments powered by Disqus
























