„Gwiezdne wojny”: „Mandalorian i Grogu” - recenzja

Jako wieloletni fan Gwiezdnych wojen szedłem na „Mandalorian i Grogu” z mieszanką ekscytacji i obaw. Z jednej strony trudno nie lubić tej dwójki bohaterów, którzy od kilku lat należą do najbardziej rozpoznawalnych postaci współczesnego uniwersum Star Wars. Z drugiej strony przejście z serialu na duży ekran zawsze wiąże się z ryzykiem. Po seansie mam bardzo mieszane odczucia. To film, który z pewnością dostarczy wielu emocji młodszym widzom i fanom nastawionym przede wszystkim na widowisko, ale jednocześnie pozostawia niedosyt u tych, którzy liczyli na bardziej rozbudowaną historię i większe filmowe ambicje.

Największym problemem „Mandaloriana i Grogu” jest fabuła. Jest ona niezwykle prosta, wręcz schematyczna, a przy tym bardzo przewidywalna. Już po kilkunastu minutach można bez większego wysiłku odgadnąć większość najważniejszych wydarzeń i kierunek, w jakim podąża opowieść. Nie oznacza to oczywiście, że każda historia musi być pełna zwrotów akcji i nieustannych zaskoczeń, ale tutaj zabrakło czegoś, co sprawiłoby, że widz na dłużej zaangażuje się emocjonalnie w wydarzenia na ekranie. Scenariusz sprawia wrażenie skonstruowanego według dobrze znanego wzoru: bohaterowie otrzymują zadanie, napotykają przeszkody, pokonują kolejnych przeciwników i zmierzają do nieuchronnego finału. Wszystko to działa poprawnie, ale bardzo rzadko wykracza poza poziom bezpiecznej, familijnej przygody.

Nie pomaga również tempo narracji. Film pędzi do przodu niemal bez chwili oddechu. Kolejne sceny następują po sobie błyskawicznie, a wydarzenia często sprawiają wrażenie przypadkowych lub słabo uzasadnionych. Momentami miałem wrażenie, że twórcy tak bardzo skupili się na utrzymaniu wysokiej dynamiki, iż zapomnieli o logicznym rozwijaniu historii. Niektóre decyzje bohaterów wydają się podejmowane wyłącznie po to, by jak najszybciej doprowadzić do następnej sceny akcji. W rezultacie fabuła jest nie tylko szybka, ale czasami wręcz pozbawiona sensu. Starszy widz, przyzwyczajony do spokojniejszego budowania napięcia i większej dbałości o szczegóły scenariuszowe, może podczas seansu odczuwać zmęczenie.

A akcji jest tutaj naprawdę dużo. Dla jednych będzie to zaleta, dla innych wada. Pościgi, strzelaniny, eksplozje, walki i kolejne spektakularne sekwencje pojawiają się niemal bez przerwy. Problem polega na tym, że wiele z nich przekracza granice wiarygodności nawet jak na standardy Gwiezdnych wojen. Bohaterowie wychodzą cało z sytuacji, które wydają się całkowicie niemożliwe do przeżycia, a kolejne przeszkody pokonywane są z zadziwiającą łatwością. Początkowo takie sceny mogą bawić, ale z czasem ich nagromadzenie zaczyna męczyć. Kiedy niemal każda akcja ma być większa, szybsza i bardziej efektowna od poprzedniej, efekt stopniowo słabnie. W pewnym momencie zamiast ekscytacji pojawia się znużenie, bo widz wie, że niezależnie od skali zagrożenia główni bohaterowie i tak znajdą sposób, by wyjść z opresji.

Na szczęście film ratują postaci. Din Djarin i Grogu pozostają niezwykle sympatycznym duetem. To właśnie ich relacja od początku była sercem serialu i nadal stanowi najmocniejszy element tej historii. Trudno nie trzymać za nich kciuków. Mandalorianin nadal jest stoickim wojownikiem o dobrym sercu, a Grogu niezmiennie potrafi rozbawić samą swoją obecnością. Nawet jeśli scenariusz nie daje im szczególnie głębokich momentów rozwoju, to chemia między bohaterami działa bardzo dobrze. Właśnie dlatego widz angażuje się w ich misję, nawet jeśli sama opowieść nie należy do szczególnie odkrywczych.

Podczas oglądania nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że „Mandalorian i Grogu” to tak naprawdę kilka odcinków serialu sklejonych w jeden film. Nie chodzi nawet o jakość wykonania, bo pod względem wizualnym produkcja prezentuje się bardzo dobrze. Chodzi raczej o konstrukcję całej historii. Film przypomina ciąg kolejnych przygód połączonych wspólnym celem, zamiast jednej spójnej opowieści stworzonej od początku z myślą o kinowym ekranie. Poszczególne segmenty działają całkiem nieźle, ale razem sprawiają wrażenie rozszerzonego odcinka specjalnego, a nie pełnoprawnego filmu, który miałby wyznaczać nowy kierunek dla uniwersum.

Mimo tych zastrzeżeń trudno powiedzieć, że seans był nieudany. Gwiezdne wojny od zawsze były przygodą, a przygoda jest tutaj obecna w ogromnych ilościach. Scenografia potrafi zachwycić, a znajome elementy uniwersum wywołują uśmiech na twarzy fanów. Film doskonale rozumie też, do kogo jest przede wszystkim skierowany. Młodsi widzowie prawdopodobnie będą bawić się znakomicie. Najlepszym dowodem jest mój trzynastoletni syn, który wyszedł z kina zachwycony. Dla niego szybkie tempo, nieustanna akcja, humor i sympatyczni bohaterowie były dokładnie tym, czego oczekiwał. W jego oczach była to świetna kosmiczna przygoda i trudno odmówić mu racji. Film trafia w potrzeby młodszej publiczności bardzo skutecznie.

Ostatecznie „Mandalorian i Grogu” to produkcja, która dostarcza rozrywki, ale nie pozostawia po sobie szczególnie głębokiego śladu. Jako fan uniwersum cieszę się, że mogłem ponownie spotkać tych bohaterów na ekranie i spędzić z nimi kolejną przygodę. Jako krytyk muszę jednak przyznać, że liczyłem na coś więcej niż prostą, przewidywalną historię przykrytą lawiną efektownych scen akcji. To film sympatyczny, momentami widowiskowy i niewątpliwie skierowany do szerokiej publiczności, ale jednocześnie sprawiający wrażenie rozwleczonego serialowego epizodu. Młodsi widzowie będą zachwyceni, starsi mogą poczuć zmęczenie tempem i powierzchownością opowieści. Jeśli jednak zaakceptujemy, że nie jest to ambitne kino fantastyczne, lecz przede wszystkim lekka i dynamiczna przygoda w świecie Gwiezdnych wojen, seans może dostarczyć całkiem sporo frajdy.

Tytuł: Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu

Reżyseria: Jon Favreau

Scenariusz: Jon Favreau, Dave Filoni, Noah Kloor

Obsada:

• Pedro Pascal 
• Brendan Wayne
• Lateef Crowder
• Sigourney Weaver
• Steve Blum
• Jeremy Allen White
• Warden Edwin James
• Jonny Coyne
• Matthew Willig
• Martin Scorsese

Muzyka: Ludwig Göransson

Zdjęcia: David Klein

Montaż: Rachel Goodlett Katz, Dylan Firshein

Scenografia: Doug Chiang, Andrew L. Jones

Kostiumy: Mary Zophres

Czas trwania: 132 minuty